YA TƏK SƏN VƏ MƏN.. YA O YA MƏN...


Bir ürəyə iki ürək sığmaz sığdırılmağa işlə/çalışıldığı anda da o ürək də eşq dayanmaz...


Hıh eşq elədir ki; sevgi sözləriylə yoğurulmaq istər öz içersinde tək olmaq istər və hər sözə onunla başlanıb onunla sonlanılmasını istər. ..Yani anlayacağın eşq hər yolun sonunu ona çıxarmamızı istər.


Mənim düşüncəm bu eşq haqqında bəziləri bəlkə tərsini düşünər hətta. ..Tıpkı sən kimi sevimli eynilə sən kimi... Sən bir ürəyə iki ürək sığdırmağa çalışdın o sırada da fərqində olmadan eşqi öldürdün...


Bəzən gecələri qapım çalın/oğurlanar açaram amma kəslər yoxdur. Tək qapını açmam ilə isti bir esinti üzümdə qol gəzişməkdədir məni sonsuz bir hüzur/dincliyə çatdırmaqdadır.


Anlarım təbii o anda aşan yoxlamağa gəldiyi an olduğunu. ..Anlarım da təbəssümlər ilə anlamamazlıqdan gəlirim o dəqiqə... Gəlməsi məni ayrı zövq aldırar çünki izah edəcək o qədər çox şeyim vardır ki onun haqqında ona...


Səmada ki ulduzlar yaxınlaşar sevdiyim insanı izah edərkən sanki daha yaxından duy/eşidə bilmək üçün yanaşarlar belə pəncərəmin kənarına... O vaxt anlarım ulduzların heç də göründüyü qədər kiçik olmadığını...



Anlarım sevgimin və eşqimin ucalığını necə bir həvəslə izah etdiyimi...


Eşq yorğun axşamlarıma düşən ilıq bir yaz yağışı kimi düşər çiyinlərimə yüngül yüngül... Hər bir damla dinlən/istirahət etdirər gecələrimi də qaçırar yuxularımı və başladar sevdiyim insanı düşündürməyə...


Mən səni ürəyimin tək sahibi edərkən eşqə batırdırılmış ürəyimdə... Sən ürəyinin harana qoyurdun məni görəsən? Bu suallar o qədər çox qurdaladı ki beynimi ha qazan ha başım artıq. .Fark yox yəni...



Bəzən irin gəlir gözlərimdən ağrı üzümə ilk gözümdən qaynaqlanar sanaram. ..Ama sən olduğunu fərqinə varınca oturar bir də sənsən deyə şəbəkələrim... Kim bilər nə etdin mənə... Səbəbli idi xəyanətin ölçüs(n)ü və haranda idi digər ürəyin yeri ki irin irin axırdın çabaklanmaya üz tutarcasına...


Amma bütün bunlara baxmayaraq bir gün olsun kahırlanıp səs çıxarmadım sənə.. Səbəbi isə başlı başına müəyyən idi amma mən yenə təkrar söyləyim sənə... Səni sevirdim və .... Vesi də mənə qalsın işdə...



Bəli bildin qorxdum... Qorxum eşqi itirmək idi amma o aşan yanın da səni də itirmək idi... Fərqindəmi idin bilməm amma sən gülüncə gülürdü gözlərəm sən ağlayınc ağlayırdı sənə baxmağa doya bilməyən bu gözlərəm...



İlk başda xəyanətini qaldıra bilməm deyə düşünürdüm və hətta bir axtar/ara açıqcası səndən tiskiniyordum. Sən fərqində deyiləm sanırdın amma mən hamı/həmişə saf rollarına yatırdım...


Bu da var ki artıq mən çox yoruldum. Bitdisə səndə ki bu eşq və çəkib getdisə ikimiz olmayan başqa baharlara nə olar çəkinmə söylə... Mən məni aldatdığın ilk gündən bəri hazırım buna...


Dırnaqlarım xəyanətin kölgəsini saldığın torpağı qazmağa başladı ilə... Sənə olan eşqim kəfən olaraq səssiz qışqırıqlarımda ki sancılarımı geydi hətta xəbərin olmadan... Məzar daşıma isə eşqimin istəyi üzərinə "eşq" deyil də " eşqi xəyanət" yazdırdım.


Hər şey hazır və bir tək uğultular çalxalanmaqda. Ürəyim ürpertili lakin cəsurluğum da bir okadar var. İndi ağır topu sənə buraxıram mən onsuz da/zatən hər şeyi çoxuyla/çox qəbul edirəm...


Söylə mənə ey eşqiylə həmsöhbət edib xəyanətiylə ürəyimi bileyen sevimli...
İndi iki variant verirəm sənə ikisindən hansı...


Ya
Tək sən və mən...


Ya O
Ya Mən...