Çobanyastığı tarlası...
Bir çobanyastığı tarlası düşün..
Yaz ayı..
Sən, onun yanından keçən yolda
gedirsən... Və o çobanyastığı tarlasında
bir çobanyastığı diqqətini çəkər..
Minlərləsindən biridir amma sən,
onun yanına xərcsən..
Onda səni çəkən bir seyler vardır..
O çobanyastığını olduğu yerdən qopararsan..
Yalnız sənin olsun istəyərsən, yalnız sənin..
Öləcəyini düşünmədən.
İçindəki şiddətin dayandıra bilmədiyi bir eqoizm
amma bir o qədər gözəl və hapsedici.
İşdə bu EHTİRAS...


Yenə o tarlanın
kənarındakı yolda yürüyorsundur..
Yenə milyonlarlası arasında
bir dənəsi səni çəkər..
Yaxınlaşarsan, yanına xərcsən o çobanyastığının..
Gözlərin başqasını görməz olar o an.
Onun üçün hər şeyi etmək istəyərsən...
Toxunmaq istəyərsən.. Toxuna bilməzsən,
orada, onunla ölmək istəyərsən.
Amma birdən yüngül bir külək əsər və
bir başqa gözəl çiçək qoxusu gəlir burnuna..
Söykən/dözə bilməzsən onun qoxusuna..
Unutdurar hər şeyi bir anda
və o qoxunun gəldiyi istiqamətə xərcsən..
O çobanyastığı orada qalmışdır,
ürəyinin bir kənarında..
Paylaşılmamışdır bi çox şey..
Unudulmaz bəlkə
amma geri də dönülməz ona..
İşdə bu EŞQ...


Yenə o yoldasan..
Çobanyastığı tarlasının yanından keçən..
Və yenə bir çobanyastığı ...
Milyonlarlasının içində səni çəkər..
Xərcsən yanına..
Orada kalakalırsın..
O heç ölməsin deyə hər şeyi edərsən..
Bütün gücünlə onunla olmaq istəyərsən..
Oradan səni qoparacaq heç
bir güc olmadığına inanarsan..
Və orada onunla ölənə qədər birlikdə qalarsan...
İşdə bu da SEVGİ...