Mövzu: Sərraf təbrizi

Gəzib mən görmədim dünyanı mihnət-xanədən ğeyri
Tapılmaz künci-rahət,quşeyi-meyxanədən ğeyri
Ənisi-bəzmi-xəlvət yox,ğəmi cananədən ğeyri
Demə sərraf,səndə yazdığın əfsanədən ğeyri

Olan məcnun kimi zənciri-eşqə bəstə canım vay
Vətən avarəsi,ğurbət əsiri,xəstə canım vay

SƏRRAF TƏBRİZİ

Hac Riza Sərraf Təbrizi 1271(H.Q)-ci ildə Təbrizin Rasta çüçə məhəlləsində anadan olur.12 yaşında atası dünyadan gedir,haman yaşdan atasının işini davam edir.O,25 yaşında yaratdıcığı şeirlərilə özünə etibar qazanır.Qələmin, Qəzəl və Əhli-Beytin sinasında həzin dolandıran Sərraf, Qəzəl sənətində Azərbaycanın ən yüksək şairi,Mərsiyədə,Raci Təbrizi,Qumri Dərbəndi,Dəxil Mərağei kənarında bir güclü şair tanınıb,Sərraf,Əhli-Beytə yazmaqı bir ne”mət sanır,bu neməti azaraq şairə qismət bilir :

Sərraf!at öz nəqdivi kəsbi zəri-din et
Bil qədrini yaz nohə sözün dürri-səmin et
Tə”yidi-Hüseyn(Ə) olmuya hər kimdə,yəqin et
Müşküldü qələm səfhəyə bir kəlməni yazə
...

Gərçi bu şəhridə olmuş hamı əsnafi süxən
Səni tə”yid Hüseyn(Ə) eylədi,Sərrafi-süxən

O,Farsca dilində bir neçəe Qəzəl yazıb.
Sərrafın təkcə aşiqanə tərcibəndi zövqun bizə göstərir. Sərraf 1325-ci ildə Rəbiül əvvəlin 17-sində,54 yaşında dünyadan gedir.

Qəbri-pakın ya Hüseyn(Ə),müddətdi var istər könül
Zarə gəlmiş,bir məqami ahu-zar istər könül

Mə-siyət karəm mənə tovfiqin hər gəh yar olur
Nüqteyi-mücrim gedər,dil məhrəmi əsrar olur
Qəbri əkbər aşiqi-mənsurə payi-dar olur
Payi-dar ölməkligə,bir payidar istər könül

Künci ğəmdə bir nəfər yox mənlə həm avaz ola
Az qalıbdır mürği-ruhum cismidən pərvaz ola
Istə bu canım səri-kuyində pay əndaz ola
Dut əlimdən,ğəm günümdə ğəmqusar istər könül

Hər tərəf İskəndəri-dil abi-heyvan axtarır
Zülməti-ğəmdə gəzər lə”li-bədəxşan axtarır
Can verən aşıq həmişə kuyi-canan axtarır
Can nisar etməkligə bir can nisar istər könül

Eyləyib şovqi-visalın valehü heyran məni
Vadiyi-heyrətdə qoyma böylə sərgərdan məni
Qorxaram salsın ayaqdan mihnəti-hicran məni
Hicr əlindən canə gəlmiş vəsli yar istər könül

Pərtüvi-nuri-xəyalinlə dolub səhrayi-dil
Göz yaşım tək mövcə gəlmiş cuş edər dəryayi-dil
Turi-eşqində münacat etməgə musayi-dil
Taqətü-tab axtarır,səbrü qərar istər könül

Hicləqahi qasimi hər ləhzə kim yad eylərəm
Ney kimi gəlləm nəvayə dadü-fəryad eylərəm
Eyşü-işrət mülkünü ahilə bər bad eylərəm
Çün təni-təbdarü çəşmi-əşkibar istər könül

Xatirim olmuş pərişan sünbüli-susən kimi
Xəlqidən kəsmiş əlayiq riştəsin suzən kimi
Çox sevər qəbrin çəkə ağuşə pirahən kimi
Can verib vəslə yenə pərvanəvar istər könül

Tündü-badi hicrilə solmuş gülüstanım bənim
Ğüssədən olmuş xəzan gülbərgi-xəndanım bənim
Nütqi yox,dildən düşüb mürği-xoşəlhanım bənim
Bülbüli-şuridə tək fəsli bəhar istər könül

Seyli-ğəmdən az qalıb bünyadi cism olsun xərab
Zövrəqi-cismim o seyl içrə qalıb misli hübab
Məhfili vəslin xəyalilə olub bağrım kəbab
İxtiyarım yox,nədim,bi ixtiyar istər könül

Şuri-eşqin şöhrəti əz bəs ki aləmgir olub
Binəva Sərraf odur məcnuni-bi zəncir olub
Abü-xaki-ğəmlə quya tinətim təxmir olub
Mihnətü dərdü müsibət,hərnə var istər könül

Sağlıqlar...