Mövzu: Hidayət

Seyli-sirişkim ilə yağış qıldı macəra
Utanmadı o qətrə dənizdən zehi-həya

Zülfeyni aldı könlümi,ey dustlar mədəd
Kim,oldu bir dəlü iki zəncirə mübtəla

HİDAYƏT

Şairin əsl adı Əfsəhəddin Hidayətüllahdır,”Hidayət”isə onun şeirdə işlətdiyi təxəllüsdür.XV əsrin sonlarına qədər Təbrizdə yaşamışdır.Ağqoyunluların böyük hökmdarı Uzun Həsənin(1423-1478)ölümündən sonra onun oğlu Əbülfəth Sultan Xəlil Bahadır xanın sarayında böyük əmir rütbəsinə qədər yüksəlmiş,az sonra onun qardaşı sultan Yəqubun sarayında xidmət etmişdir.
Hidayətin istedadlı bir şair olması haqqında ilk məlumatı XV əsr alimi,şair və filosofu Cəlaləddin Dəvani”Əxlaqi Cəlali”adlı kitabında vermişdir.Daha sonra XVII əsr türk alimi Katib Çələbi”Kəşfüzzünün”əsərində Hidayətin divanını yad etmiş,Qafqazda Əbdülfəyyaz 1620-ci ildə yazdığı”Zəbdətül beytan”təzkirəsində şairin divanınndan nümünələr vermişdir.Hələlik elm aləmində şairin divanının dörd nüsxəsi məlumdur.Bunlar Dublinin”Çester Betti”,Oksfordun”Bodlian”kitabxanalarında,� �stanbulun “Topqapı sarayı” Muzeyində və londonda F.S.Stivensenin şəxsi kitabxanasında saxlanılan nüsxələrdir.

Hidayət zəmanəsinə görə sadə Azərbaycan dilində şeirlər yazmışdır.şeirlərində xalq ifadə tərzi,sözlər və orijinal təşbehlər işlətmək bacarığı vardır.

Səndən nə qəm kim,ey büti-dilcu yetər mana
Aləmdə şadəm ol qəm ilə bu yetər mana

Əğyarə yar olub,mana cövr etdigin nədir
Qəsdin həla kim isə bu qayğu yetər mana

Xaki-rəhin görüb,neydərəm sürməni,həkim
Göz rövşənlığına bu daru yetər mana

Gər fikrin axmağında isə ey yağış,bu gün
Gör yaşımivü yağma ki,bu su yetər mana

Baş oynayan Hidayət onunçün bəqa bulur
Meydani-eşq içində bu cəldü yetər mana