Mövzu: Qaranlıq şeirləri

Bir insan döyüşür


Burda bir insan döyüşür
aşırı bir insan
ağrını ağrıdan
odu yandıran
günəşi utandıran
bir insan,
aşırı bir insan,
gözlərində “hun” yuxusu ağırlardı
ürəyində “pəçənək” qövğası.
ağlardı
elinə
dilinə
yiyəsiz ulusuna
və yanardı.


Burda bir insan döyüşür
aşırı bir insan,
əlləri qandallı
gözləri bağlı
və yapayalnız
canı ovucunda
dünyanı dizə çökdürmüş bir insan
aşırı bir insan,


ürəyi okean
iradəsi atom çəkirdəyi
və baxışları alovu yaxardı.
Burda bir insan döyüşür
aşırı bir insan
əli-cebi bomboş
“Atilla” ürəkli,
mələklər ayağına düşmüş
məzlumluq alnının damğası
və üsyanı dilində zəncirləmşi bir insan
aşırı bir insan,


susması günəş tutulması
harayı atom partlyışı
və canı ovucunda
dünyanı dizə çökdürmüş bir insan
aşırı bir insan.


Həsən Səfəri

Mən bir qulam, yük altında əzilmişəm, qardaşım,
Sevinc bilməz bir məhkumam, ahu-pərdədir sirdaşım.
Damğa vurub, zəncirləyib tullamışlar zindana,
Qarlı-buzlu cəhənnəmlər məskən olmuşdur mana.

Mənə dinmə, sus deyirsən, nə vaxtacan susacam,
Böhranların, hicranların, məhbəsində qalacam?
Niyə susum, danışmayım, insanlıqda payım var,
Mənim ana vətənimdir talan olan bu diyar.

Niyə susum, danışmayım, Türk yurdudur bu torpaq,
Oğuzların, elxanilərin vətənində kimdir, bax!
Bu dünyada azadlığı şan şöhrətdən üstün tut,
Alçaqlığı, yaltaqlığı, rəzilliyi sən unut!

Necə susum, danışmayım, mən eyləyim xəyanət?
Hanı sevgi, hanı vətən, de harda qaldı millət?
Mən bir qulam, yerim qızıl, suyum gümüş, özüm ac,
Atam məhkum, anam sail, əlim hər şeyə möhtaç.

Mən Türk övladıyam, dərin ağılım, zəkam var,
Nə vaxtacan çiynimizdə gəzəcəkdir yağılar?
Nə qədər ki, hakimlik var, məhkumluq var, mən varam,
Zülmə qarşı üsyankaram, əzilsəm də susmaram!

Əhməd Cavad