Mövzu: Lətifələr

Bu bölümdə azərbaycan və ya belə deyim türk dilində lətifələr yayilacaq

Bir şekili berk yorulduğu üçün yer tapıb yatmaq fikrine düşür. Görür ki, növbetçinin qonşuluğundakı otaq boşdur. Keçib divanda uzanır. Rahat olsun diye, ayaqlarını dik qaldırıb divara söykeyir ve belece de yuxuya gedir. Bir azdan kimse otağa girib onu hemin veziyette xor-xor yatan görur. Celd oyadıb deyir: -A kişi, sen ne edirsen? Özü de bu veziyette yatışa ne ad vermek olar? Şekili yarıyuxulu halda cavab verir: -Badımcanı...

Qonşu gonşuya keçib gorür ki, ev sahibinin kiçik qızı metbexde meşğuldur.

-A qızım, seni yiyim, hayındı orda nağarırsan?

-Xörek bişirirem, a xala.

-A seni de yiyim, sen bişiren xöreyo da!

Qızın atası o biri otaqdan dillenir:

-A qonşu, qızı yiyirsen yi, amma xöreyde işin olmasın!

Hacı Dayı qocalıb lap elden düşmüşdü. Bir gün o Ezrayılı qapının ağzında görüb celd stolun üstündeki butulkanın ağzına bir emzik keçirib aparır öz ağzına. Ezrayıl soruşur: -A kişi nağarırsan? -Nemnem yiyirem. -Onda nemnemini yi qutar, seni oppalara aparıcam. -Axı nemnem yiyennen sonra bir az bay bay elemeliyem! Ezrayılı gülmek tutur ve üzünü çevirib yoxa çıxır.

Şeki bazarında gessablar:"Goç eti!","Goyun eti!","Guzu eti!"-deye haray salmışdılar. Abdulcabbar et almag fikri olmasa da,gessabların birinden soruşur: -Emioğlu,et erkek goyundu,yoxsa dişi? Gessab müşteri taptığını görüb sevincek: -Dedem, erkekdir,-deyir. -E, meni xam hesab eleme,bilmirem ki, senin deden erkekdir?!Men goyunun etini soruşuram.

Birisinin uşağı xestelenir.Anası uşagdan soruşur:

-Ay oğul,hayindi ne istiyirsen,saa ne bişirim?

-A ciyi,nolar,maa xamır xöreyi bişir da!

-Gutab?

-Yox,a ciyi.

-Xingal?

-Yox!

-Sürfüllü?

-Yox!

-Bes ne bişirim,a ciyin yisin seni?

-A ciyi,gaşıxda oturub eyaxlarını salliyen xörekden istiyirem.

-Haa..dine erişte bişir de!..

-Ha ciyi, erişte, erişte!

Bir gün Hacı dayının iti ölür.sataşmag megsediyle bir neçe dostu ona başsağlığı verir:-"Hacı,axır gemin olsun,başın sağ olsun!". Hacı dayı özünü sındırmadan:"-Sağ olun,eyaxlaroz var olsun!Ancag heş bilmirdim ki,itimin bu geder gohum-egrebası,simsarı varmış"-deyir.

Bir gün Abdulcabbar ağacın kölgesinde uzanıb dostu ile söhbet edirdi.Hesir papğını kürsünün üstünde goymuşdu.Bir azdan Abdulcabbarı esnemek tutur,üzünü yana çevirib yatir. Oyananda papağını yerinde görmür.Başa düşür ki,dostu onu dolamag üçün gizledib. Hec üstünü vurmur.Durub getmek isteyende dostu soruşur: -Ay Abdulcabbar,bes papğın hanı? Abdulcabbar o teref-bu terefe baxıb deyir: -Yegin eşşeh yiyitti.Axı papağım hesirden idi.

Konsertde özfealiyet derneklerinin cıxışı devam edirdi.Bu defe sehnede başga bir aparıcı gorünür. O deyir:

-Hayındı sazendeler destesi çalıcihdi "Arazbarı". Tarda dınqıldadır Eleddin, kamançada cüyülledir Sedreddin, nağarada gumbuldadir Şücaeddin.

Dehnede bir kişini camaat yuyucu te'yin edir.Günlerin bir günü kend sakinlerinden biri rehmete gedir.Hamı hüzn yerine toplaşır.Melum olur ki,kişi setelcemden ölüb.Yuyucu gelir.Meyidi çimdirme yerine yerine goyurlar.Yuyucu öz işine başlayır.Meyitin bedenine isti su deyen kimi,ölü terpenir ve galxmağa çalışır.Yuyucu bundan berk hirslenib elindeki su gabını kişinin başına vurur ve yavaşdan deyir:"Hara durursan? Goymaram! Siftemi kor eleme,gadam!".